Пах першага кахання з пацалункамі...

Пах першага кахання з пацалункамі ‒

Такі няўстойлівы, пыхліва-трапяткі,

Сатканы з кветак бэзу чарадзейкамі,

І ветрам разарваны на шматкі.

Пах першага кахання з пацалункамі ‒

Такі гаючы, церпкі, малады,

Што хочацца адчуць сябе пушынкаю

І віраваць у абдымках мілаты.

Пах першага кахання з пацалункамі ‒

Такі пужлівы, радасна-сляпы

Казыча сэрца кволымі сцяблінкамі,

Жаданні абуджае, як тады…

Пах першага кахання з пацалункамі

Мне не забыцца нават праз гады:

Плыве туманам, паўстае малюнкамі

Твой вобраз далікатны, малады…

Пах першага кахання з пацалункамі ‒

Вятры вясновыя ўдалеч паднялі:

Нібыта торбачку з пахкімі пачастункамі

Пранеслі побач ‒ з’есці не далі.

                                           Лія Родная

Пакуль жыву – кахаю...

Пакуль жыву – кахаю!

Пакуль жыву – люблю!

Цябе ўвесь час чакаю,

Праменне зор лаўлю.

Жыццё яно такое,

Не перайсці ў цянькі:

Як поле веснавое ‒

Ёсць хібы і раўкі.

Жыццё бывае розным,

Ды ўсё ж ‒ яно бяжыць:

З імгненняў ткуцца кросны,

Як бачыш набяжыць

Гадкоў гэтак “за трыццаць”.

А далей ужо ляціць:

І не спыніць, не сцішыць,

Жыццё не прыпыніць.

Усё ж не папракаю,

Свой лёс я не віню.

Штодня я паўтараю,

Ганю ў нябыт тугу:

Пакуль жыву – кахаю!

Пакуль жыву – люблю!

Цябе ўвесь час чакаю,

Праменне зор лаўлю.

 Лія Родная  24.05.2019г.

Беларусь – мая калыска

Беларусь – мая калыска –

Тут прайшлі мае гады,

Тут звіняць ледзь чутна, нізка

Майго шчасцейка званцы.

Тут радзімыя палеткі,

Тут чысцюткі небасхіл,

Зіхацяць як зоркі кветкі:

Зверабой і дзевясіл.

А ўвосень чарадою

Гусі смецяць далягляд,

Дзед няспешнаю хадою,

Стог збірае каля хат.

Тут зімой, лютуе сцюжа,

А ўвесну крыгаход.

Сцежкі вузкія прыслужна 

Забягаюць напярод.

Тут усмешкай і парадай

Сустракаюць землякі,

Каб трымаць ва ўсім парадак,

Раўнаважыць штодзянькі.

І ў святочную гадзіну

Я маркоту адганю,

І скажу: люблю Радзіму,

Беларусь маю люблю! 

Беларусь мая сінявокая...

Беларусь мая сінявокая –

Белакрылая птушка мая,

Песня звонкая і высокая,

Неабсяжная чысціня.

У Беларусі шматлікія рэкі,

У Беларусі так многа азёр,

Тут так добра з сябрамі, паверце,

Пасядзець, разлажыўшы касцёр.

Чырванеюць улетку суніцы,

Розных птушак гучаць галасы.

А якія ў нас тут крыніцы!

А якія дубровы, лясы!

Жыватворная шчодрая маці

І карміцелька – НАША ЗЯМЛЯ –

Мае кволае сэрца дзіцяці,

Далікатная вельмі яна.

Беражыце ЗЯМЛЮ, бы калыску,

Усхваляйце, шануйце яе!

Мову родную, матчыну ласку

Не заменіш нічым і нідзе!

​

Лія Родная  18.11.2016г.

Жыццё паставіла адзнаку мне “выдатна”

Жыццё паставіла адзнаку мне “выдатна”,

Ды вось мяркую: штосьці тут не так.

І калі ўжо прызнацца вам, прыватна,

Цягну я толькі на вялізарны траяк.

Ды што з таго, усе мы нешта цягнем:

Сям'ю, работу, нейкі важны груз.

Галоўнае, каб мой Пегас адчайны

У балоце спраў будзённых не загруз.

Я думаю, даць волю трэба марам,

Няхай ляцяць: хоць ушыркі, хоць у галоп,

Каб толькі крылы ўсе прыдумкі ўтрымалі,   

Ды не разбіць, дай Бог, аб відавочнасць лоб.

Бо часцяком такое ў нас бывае:

Усё творым, пішам, нешта “создаём”,

А пройдзе час, ніхто не запытае,

Ды й не прыпомніць гэткіх салаўёў.

Дык вось, сябры, няхай Пегас лятае,

Няхай ён не мінае і мой дом,

Да траяка прыбаўлю хвосцік  з краю,

Няхай ужо будзе моцным пятаком.

05.10.2017г. Лія Родная

Ізноў табе пішу санеты,

Хоць адшумеў зялёны май,

Мае жаночыя сакрэты

Ты ўсур’ёз не успрымай.

Няхай нам разам будзе ўсцешна

І разам будзем гараваць,

У нас адна па жыце сцежка:

Нам Бог даў мудрасць дараваць.

Даруйце любым выбачэнне,

І ўмейце аддаваць спаўна

Сваю любоў, сваё натхненне,

Свае вытокі з-пад пяра.

2009 жнівень

Усё праходзіць...

Усё праходзіць, як звычайна

Кладуцца на асфальт лісты

Як быццам просячы адчайна

Вярнуць цяпло былой вясны

Лістоў далоні просяць свету,

Жывога соку і дажджу…

І гінуць пад парывам ветру

На сцежку сцелюць паранджу

Лістоў трымценне не кранае

Душы зчарсцвелай глыбіню

Кладу свой крок, і дакараю

Сябе за антыдабрыню.

Лістапад  2009г.